BEBEĞİME..seni çok özledim

Uzun bir zamandan sonra yeniden yazıyorum. Koşuşturmaca bitti Londra ya iyice alıştım. Yeni insanlar, yeni mekanlar, farklı bir kültür, ingilizce, ailem, özlemlerim derken, yazıcak birçok konu olmasına rağmen yazmaya vakit bulamadım. Nerden başlasam... ne anlatsam.. Öncelikle Şakirimi (kedim) çok özledim. 6 aylık ayrılıktan sonra nisan ayında evime gittiğimde Şakirim beni beklemiyordu, bebeğim yaşamıyordu halbuki ayrılırken onu birdaha göremeyeceğimi hiç düşünmemiştim. Beni Türkiye ye bağlayan tek canlının kedim olduğunuda bilmiyordum. Ailemi çok sevmeme ve özlememe rağmen onlara bu kadar öfkeli olabileceğimi, herşeye rağmen üzülmesinler diye öfkemi saklamaya çalışacağımı, erkek arkadaşımın (ki artık değil) bana bu kadar yabancı olabileceğini, hergece kedimi Türkiyede bırakıp buraya geldiğim için boğazımın düğümleneceğini ve vicdan azabı çekeceğimi onun hastalanmasından kendimi sorumlu tutacağımıı hiçmi hiç düşünmemiştim. Ayrılrken bunları yaşayacağımı bilseydim buraya gelirmiydim ? İmkansız !!! Buradaki hayat güzel ama kaybettiklerimin yerini daha doğrusu bebeğimin, şakirimin yerini hiçbirşey dolduramaz. Şuan onun mırıltısını tekrar duyabilmek için herşeyimi veririm. Sen çok seviyorum ve çok özledim bitanem...